Welkom bij moeder en dochter!

Hallo en welkom bij moeder en dochters weblog.
Zoals jullie al hebben kunnen raden zijn wij een moeder en dochter. We maken samen teveel mee om het niet te delen met de rest van weblogland.. hihihihihihi..
We zijn elkaars beste vriendin, staan dag en nacht voor elkaar klaar en zoals we wel eens horen kan dat ook heel anders zijn.

In het begin zullen het voornamelijk herinneringen zijn waar de logjes over gaan, waar wij na zoveel jaar nog hartelijk om kunnen lachen of samen om kunnen huilen.

Laat je een berichtje achter??

Liefs,
Riky (moeder) en Monica (dochter)

Moeder heeft ooit een operatie ondergaan en daarbij moest een lichaamsdeel van haar onthaard worden waar normaal alleen arts of partner aan mag komen…
Na de operatie, toen ze weer thuis was, gingen we op een dag naar de stad en kwamen langs een fotograaf.. de haartjes begonnen weer te groeien en ze zei dus: gauw ff aan de zijkant van de winkel zogenaamd fotoos kijken, dan kan ik even krabben..
Zo gezegd, zo gedaan… Ze gaat met haar hand in haar broek, staat te harken onder het slaken van kreetjes van pure extase en de bijbehorende gezichtsuitdrukking..
Ineens grijpt ze me vast, trekt me mee en rent keihard weg…
Stonden er in de winkel een paar mensen met de mond open naar haar te kijken!

Afgelopen donderdag zijn Mutsie en ik weer eens een avondje met ons 2tjes uit geweest…
Naar de musical ‘Crazy for you’..
Van te voren geen idee wat ik aan zou treffen, want verhalen op internet waren vaag over waar de musical over ging.
mams had (heel handig, NOT) kaarten voor op de 1e rij van het balkon. Dat betekent dus dat we eerst 5 trappen op moesten en dan weer een treetje of 100 naar beneden.. Dat redt ze nooit!!
Dus ik naar de kassa, verhaal uitgelegd, moest ik maar even wachten bij de zaal… Jah, die is gek!
Ik bij de zaal dat meisje wat daar de mensen de weg wees aangesproken en zij riep een knul die bij de show hoorde.. .Hij regelde meteen dat we niet op het balkon maar gewoon in de zaal konden gaan zitten… Prachtige plaatsen!

Het stuk zelf was prachtig! Mooie effecten, goed verhaal, goede acteurs (Joke de Kruiff speelde bijvoorbeeld de vrouwelijke hoofdrol en ook Chantal Jansen stond op het podium) en piepende oren door het geluid… Die Joke, wat een dijk van een zangstem zeg! Kanonnen… en ook Chantal zorgde voor piepende oren met die gilletjes van haar.. hahahaha…

Het meeste lol had ik nog om Mutsie.. Als ik naar haar keek, schoot ik al in de lach..
Ze zat rechtop in de stoel, haar wenkbrauwen zo hoog mogelijk opgetrokken om haar ogen zo groot mogelijk te maken, de ogen flitsten maar heen en weer om niets te missen en haar mond stond open.

Om half 10 was het pauze, reageert ze met: Ah, is het al afgelopen?????? Ikke dubbel van het lachen: nee mam, het is pauze!
We vonden het jammer dat het was afgelopen en toen we naar buiten liepen drong het tot me door dat er niemand naar de kaarten gevraagd had! hahahaha… We hadden dus zo voor niets naar binnen gekund, zonder kaartjes of wat dan ook…

Mams, bedankt voor weer een geweldige avond!

Toen ik een jaar of 19 was, ging ik mijn moeder ophalen om samen een dagje naar park Berg en Bos te gaan, zodat ze er even lekker uit was..
In dat park is ook de apenheul gevestigd, en we stonden dus voor de poorten toen ik zoiets had van: zullen we naar de aapjes gaan??
Mams meteen: dat kan niet, ik heb niet zoveel geld bij me…
Ik wel en ik bood het toch aan he.. dus wij naar de apenheul…
Nou wat hebben we gelachen zeg!
Mams zat in een rolstoel en in de apenheul lopen de apen vrij rond.
Er ging een doodskopaapje (die van de foto) op de armleuning van haar stoel zitten en die wou er niet meer af! Dus reed dat beestje een groot gedeelte van de tocht met ons mee..

Ik had een spijkerbroek aan waar aan de zijkant een koord doorheen geregen was en een jasje met diepe zakken..
In de apenheul zelf mag je niets los in je zakken hebben zitten, daarvoor lenen ze je ook speciale tassen die de apen niet los kunnen maken..
Mams moest naar de wc en ik stond buiten te wachten… zie ik een hele grappige aap zitten en ik maak daar een foto van…
Dat beest vond blijkbaar dat ik er voor betalen moest ofzo.. hahahaa…
Klom via het koordje in mijn broek omhoog, greep uit mijn jaszak een pakje papieren zakdoekjes die ik was vergeten terug te doen in de tas, toen we een apenvrije zone uit liepen, en ik wist niet wat ik moest doen!
Natuurlijk komt op dat moment mams de wc uit, ziet me meppen naar die aap met lichte paniek op het gezicht en ze schiet me toch in de lach…
Meteen verzorgers erbij, want de aap (die Sara bleek te heten) klom in een hoge boom en ging heerlijk zakdoekjes zitten pluizen… Met lekkere hapjes kregen ze haar naar beneden maar nog steeds als we het over die dag hebben schieten we allebei weer in de lach, door een aap die Sara heet(te).

de dochter wou een keertje heel lief zijn,
en ging bloempjes plukken in de tuin van
buurvrouw de Boer.
maar ze was nog zo klein dat ze niet wist dat dat niet mocht.
een andere buurman die dat zag, greep haar heel hard bij haar armpje
en haar broertje die dat zag liep heel snel op zijn kleine pootjes naar huis en riep,
mama kom gauw want dochter huilt heel hard en heeft in de broek geplast.
mama mee en ja hoor het leed was al geschiedde.
kind helemaal overstuur en een heel rood armpje.
mama naar de boze buurman toe,
en zei, als er gestraft moet worden dan doe ik dat zelf
zei hij tegen mij, mens stel je niet aan dat doe ik ook bij mijn eigen kinderen.
mama weer,zij is er niet een van jou dus hou je handen in het vervolg thuis
wat denk je wel niet.
moeder naar huis met een dochter die helemaal overstuur was.
en gauw onder de douche heb gezet en droge kleertjes aan en weer lekker laten spelen.

Moeder moest eens een keertje naar de therapeut toe,
en ze nam de dochter (toen een jaar of 10) mee.
zit daar een mevrouw ook te wachten tot dat ze aan de beurt was,
en de dochter keek de hele tijd naar die mevrouw
en wat dacht je wat de dochter tegen die mevrouw zei?
‘wordt u niet moe in dat been?’
‘nee hoor’, zei die mevrouw.
want ze zat met een been recht naar voren.
zonder het te bewegen.
wat was er nu aan de hand?
dochter wist niet dat deze mevrouw een houten been had.

Riky en Monica gaan (met de zonnebloem) een dagje winkelen in Arnhem…. Tjonge wat een lol hebben we daar gehad he mam…
Naar Kronenburg zijn we geweest… Ik ging met haar mee maar ze was mijn pakezeltje leek wel…
Ontzettend veel geld uitgegeven, maar ach.. wat maakt het uit, het waren allemaal dingetjes voor in mijn huisje.. Ik woonde net alleen en dan heb je nog wel wat nodig he…

Kronenburg is helemaal aangepast voor mensen met een handicap, dus dat was wel lekker… Mam in haar duwstoel en ik er achter lopend, hebben we daar heerlijk gewinkeld.
Maar we zouden Riky en Monica niet zijn als we toch niet nog een streek uit moesten halen he…
Buiten, op weg naar de parkeerplaats is een hele lange, schuin aflopende, helling voor mensen met een kinderwagen of rolstoel die de trap niet op kunnen lopen…

Dus ik sta daar bovenaan te wachten tot de oudjes van dat weggetje af waren, haal alle dingetjes die we gekocht hadden van haar rolstoel af en zeg: daar ga je mam!
Kep haar dus een duwtje gegeven en in volle vaart ging ze naar beneden.. Als je de film flodder kent, het leek op dat stukje dat opa alleen van het weggetje af ging, op weg naar de treintjes…
Haar haar danste alle kanten op en de mensen stonden met open monden toe te kijken of gilletjes te slaken…. En ik bovenaan de helling maar lachen… het was geeeeen gezicht…
Op het laatste nippertje greep ze 1 van de wielen, gooide zichzelf de bocht om en remde op die manier af, anders was ze tegen een auto aangeknald….
En lachen dat ze deed! Tranen biggelden over haar wangen…

De hele terugweg hebben de mensen die bij ons in het busje zaten, het er over gehad….
Ook dat we zelf zo hard moesten lachen….
Tja, voor ons is dit normaal he….
Maar wat was ik blij toen ik weer thuis was…. Ik had namelijk nachtdienst en was direkt uit mijn werk naar mijn moeder toegegaan, en had dus niet geslapen… In het busje dommelde ik al telkens weg… Gelukkig was de chauffeur zo lief om me thuis af te zetten, ipv bij mams… anders had ik half Apeldoorn nog door gemoeten…

Ga je ook es een dagje met je moeder winkelen zeg!
Nou doen we dat wel vaker maar 2 gebeurtenissen zullen me altijd bij blijven….
Zoals hier in Apeldoorn.. We hadden onze sinterklaasinkopen gedaan (was dat geloof ik) en mams had zin in een kroketje… Ze reed in een elektrische rolstoel en ik sta er naast met haar te babbelen en ineens ben ik doodstil….
Nou, dat is niemand van mij gewend! hahahahaha…
Er kwam dus een jonge knul aan lopen die haar haar portemonnee probeerde af te pakken! Ik zag zo die hand over haar schouder richting portemonnee gaan…. Nou en of ik dan boos kan worden zeg!
Knul rende gauw weg, zonder portemonnee maar wat een pech voor hem dat ik hem 2 dagen later weer zag lopen, alleen toen was ik niet met mijn mams maar met mijn broertje… Kep me mond dichtgehouden, want hij was achter die knul aangegaan hoor….
Brr, weer lopen de koude rillingen me over de rug, als ik daar aan denk.. bah bah bah…

Over een paar dagen (a.s. dinsdag, om precies te zijn) is het precies 4 jaar terug dat mijn vader overleed en deze dagen is hij dus nauwelijks uit mijn gedachten.

Zo zit ik net te denken aan de dag dat ie overleed.. We zagen het allemaal al aankomen, hij was zó verzwakt… Maar toch komt het nog als een grote schok…
En wat was ik trots op mijn moeder op dat moment, ze was zo sterk toen.
Alles, écht alles hebben we zelf gedaan…
(stiekem moet ik nu wel ff grijnzen, trouwens).
Pa is rond 2 uur overleden en aangezien we wisten dat we wél moesten eten, hebben we chinees eten laten komen.. Dus we zaten rond 7 uur chinees eten te eten, terwijl mijn vader netjes aangekleed (in zijn trouwkostuum) op bed lag te wachten op de uitvaartmensen….

Ik zei dus al dat we alles zelf gedaan hebben en dat is ook zo…
Mijn moeder heeft hem helemaal gewassen.. Ook toen moesten we toch nog even lachen, want ik zei hardop wat iedereen dacht toen mijn vader daar naakt lag: Goh broer, daar zijn wij uitgekomen, op weg naar ons moedertje…
Na het wassen hebben mijn (toen nog) vriend en schoonzusje hem de sokken, schoenen, onderbroek en lange broek aangetrokken en mijn broertje en ik probeerden hem zijn tshirt, overhemd, gilet en jasje aan te doen… Dat valt nog niet mee hoor, tis net een baby, maar dan een beetje groter…
Uiteindelijk dan toch dat trouwpak aangekregen, nog 30 x geprobeerd om zijn oog goed dicht te krijgen (hij deed hem telkens weer iets open.. hihihi.. wou toch alles zien wat er gebeurde he).

Toen de uitvaartmensen er waren met de kist (omdat hij al helemaal afgelegd was he) hebben we hem er zelf ingetild… Mijn moeder en schoonzus pakten hem bij de voeten, broer en ik de schouders en hoofd en mijn man pakte zijn middel beet en zo legden we hem er in..
Zelf naar buiten gedragen, in de auto gezet en (huilend) nagekeken hoe hij voor de 1e x ons leven uitreed… Nu nog doet dat pijn en stromen de tranen me over de wangen…

Elke avond mochten we in het uitvaartcentrum bij hem gaan kijken, wat we ook trouw deden..
De 1e avond heb ik Dave meegenomen, die was toen ruim 4 jaar en die heeft dus goed afscheid van opa kunnen nemen…
Op de avond van de condolatie liep ik nog ff dat kamertje binnen en schrok me rot! Hij wou geen bloemen maar een bijdrage voor het kankerfonds (waar ook een bus van bij het boek stond) maar iemand had allemaal aaronskelken op de kist om zijn hoofd gelegd… zoooo mooi…
Verder lagen er op de kist 7 witte (van de kinderen en kleinkinderen) en 1 rode (van mijn moeder) roos…

Het was onze wens om hem zelf uit het uitvaartcentrum te dragen naar de auto toe en mijn ooms en tantes vormden een erehaag waar we (zijn gezin) hem door naar buiten droegen.
Bij het crematorium aangekomen, stapt normaal de uitvaartleider uit om voor de auto uit te lopen.. Op ons verzoek is ze blijven zitten en zijn we zelf uitgestapt… Arm in arm, mijn moeder in het midden, aan elke arm een kind en haar schoonkinderen daar weer naast hebben we, pratend over pa, die laatste kilometer afgelegd.
Later hoorden we dat de ooms en tantes in navolging van ons ook zijn uitgestapt, en achter de auto aan zijn gaan lopen…
Voor de mensen die al bij het crematorium stonden te wachten moet dat een indrukwekkend beeld hebben gegeven…

Direkt na de plechtigheid, die ook helemaal verliep zoals we zelf wilden, hebben we niet in de gaten gehad dat iedereen alvast de koffiekamer inliep…
Op het moment dat de kist wegzakte, stortte mams in (begrijpelijk)… En wij als kinderen zijnde hebben een cocon om haar heengevormd en hebben haar laten huilen en krijsen om haar man..
Dat was de enige keer dat ik het echte rauwe verdriet van haar gezien heb.

Nog steeds hebben we het er regelmatig over, ook wat er met de urn gebeuren moet als over 30 jaar mijn moeder gaat hemelen, want mijn vader staat thuis.
En nog steeds huilen we regelmatig om hem, ondanks dat ma een nieuwe liefde gevonden heeft (waar ik heel blij mee ben, want die man houdt op zijn manier net zoveel van haar als mijn vader heeft gedaan en dat was onnoemelijk veel) en ook wij door zijn gegaan.

Ik heb haar beloofd dat als het haar tijd is, ik voor haar hetzelfde zal doen als wat we voor pa gedaan hebben en dat ze daarna voor altijd samen zullen zijn, want ik wil de 2 urnen samen laten begraven op de plek waar hun leven samen begonnen is, en waar mijn oma, overoma en overopa, oom en nog een aantal familieleden van haar begraven liggen… En dat is de kerk waar mijn vader en moeder zijn getrouwd.
Dus nu staat dat zwart op wit en weet je het zeker mam… hihihihihi….

Ik moet trouwens nog ff denken aan de laatste keer dat ik zo moest huilen.. op de uitvaart van Prins Bernhard hoorden we de muziek die ook op de uitvaart van pa gedraaid werd… En natuurlijk hoorde ik dat toen ik bij mijn mamsje was… Gelukkig maar denk ik nu….

Nah, nu nog ff een foto van paps opzoeken op 1 van mij fotosites en dan is dit (enorm lange) log af… pfew! (en natuurlijk staat de foto die ik zocht op de fotosite van mijn moeder he.. hahaha.. maar de foto hieronder is toch van mijn site… Toen waren ze nog niet getrouwd.. Let vooral op die kromme pootjes van me moeder.. hahaha)

Mam, ik kan maar 1 ding zeggen. Je was toen supersterk, bent het gebleven en zal altijd wel zo blijven denk ik en ik ben echt apetrots op het feit dat ik mag zeggen dat je míjn moeder bent.
Een betere moeder kan ik me niet wensen